وکیل
وکیل
سخن گویم از وضع و حالِ وکیل که فردی بود نازنین و عزیز و جلیل
چو صبح آید! او عزم کارش کند موکّــــل ز هر دم عذابش کنـــد
به عدلیـــه تا مـــیرسـد پــای او موکّل چـــو سایه شـــود یار او
گه از قرض و زندان بگوید بر او گهی کُت! گهی میکشد دست او
بگوید: « وکیلـــــم گــزارش بــده به قاضی به نفعم سفارش بده
به دفتر بگو وقت زودی دهنــــد تو جدّی نیستـــی! کمتـــر بخند
چـــرا کــارِ مـــرا معـــطّل کنـــی ؟ چرا خاطرم را مکــــــدّر کنـــی؟
به جان خــودم عیبِ کارم تویــی تو کارت ضعیف است و پول میخوری»
به زحمت ز دست موکّل! وکیـــل رها میشود با هــــزاران دلیل
ولـــی پرســـد از خـــود مـــــدام موکّل به من پول داده؟ کدام؟
به شعبه نه! اوّل به دفتـــر رود خمیده تن و گـــردن کــج رود
بگویـــد: مدیـــر عزیـــز و گــــرام که فرسوده گشتی زکارم مدام
اگـــر میـــل داری جوابـــم بــــده نشاطی به خانــــه خرابـــم بده
موکّــل بود پشــت در منتــــظر چه وقتی کنی رأی را منتشر؟
جوابی نگیــرد به جز یک نگاه نگاهی غضبنـــاک و بیانتـــــــها
سؤال خودش را بپـرسد ز تو بیاید نـــــدا: کار دارم، بـــرو!
ببخشید گوید و به شعبه رود چو تائب به مقصد به توبه رود
ز شعبه برون آید و کــــار او فـــرار و موکّل به دنبـــال او
بلایی به جان دارد او در کمر موبایلش! همان افعیِ پُر خطــــــر
مدام و همیشه صـــدا میدهد موکّل به گوشش ندا مــــــیدهد
« وکیلـــم! کجایـــی جوابم بــده از این درد و محنت نجاتم بده»
کُتی بر تن و کیف سنگین به دست کمر زیر این بارِ سنگین شکست
کُتش بر تنش مانده چون دست و پا بُود همـــــرهش تا به یومالجـــزا
بود عدلیـــــــه خانـــــهی اوّلش همانخود نویسش بُود همســــرش
به خانه رسد جامه تا بـــرکند بیند شده عصر! باید به دفتر رود
رود دفترش پوشه هی وا کند غم و درد مردم تماشــــا کند
برای یکـــی غصّـــهی نان خورد به جای یکی دردِ زندان کشــــد
ز غم پُر شود خانهی قلبِ او ولی کس ندانـــد غم و درد او
گهــی شاهـــد گریــــهی مــادری گهی شاهد فقـــر و بیهمســــری
زمانـــی موکّل عذابـــش کنـــــد ورا دزد و خائــــن خطابش کند
به دفتر ز کارش چو فارغ شود به هر درد و مشکل چو فائق شود
بداند که روز خوشش گشته شام که اصلیترین مدعی بر کشید از نیام
رسد بینوا تا به خانه به کوی بگوید شریکش! « به من راست بگوی
فلان کس که بوده که زنگی زده؟ فلانی چـــــــرا لاک رنگــــی زده؟
چه معنی فلان کس بخندد زیاد؟ خیانت به من میکنی؟ شرمت باد!
الهی که تو زیر ماشــــین روی به زیر زمینها! به پایین روی!
الهی تو را جِز و جیگر دهند هزار گلّه گرگ سوی تو سر دهند»
بود این مصیبت برای وکیـــــل گران و عظیم و شدید و ثقیل
بگوید : خـــدایا تـــو شاهــــــدی ز روزم همیــــن باشـــد عایـــدی
تنِ خستهام را تو مرهم بنه! به قلبِ شکسته تو صبـــری بده
ولی همراهان! این کلام منست که عهــــدی به دلِ مـــا حکّست
وکیل، این منادی عدل و بیان بود حافــظ و حامـــیِ بیکســـان
شریف است و وجدان او بیمثال بود لایق هر شکــــوه و جلال
ز سختی کارش همه بــــــیخبر خبر هم ندارد به حالِ موکّل اثر
به سینه دلی خانهی راز و درد نشاید که آن درد را واگویه کرد
وکیــلان نـــــدای جوانمــــردیاند شریفنـــد و اهل خیـــانت نینـــــد